Ik werk al dertig jaar met mensen.
Ik begon in de ouderenzorg, ging vervolgens naar de zorg voor mensen met een verstandelijke of meervoudige beperking en nu de laatste tien jaar met “gewone mensen”. Ik denk niet meer in doelgroepen, ik denk in mensen met elk hun eigen mogelijkheden en belemmeringen. Ik kies er ook voor om in mogelijkheden te denken.
En dat is waarom ik me niet meer thuis voel in het “officiële circuit”.
Mijn kijk op mensen is veranderd.
Ik begon zoals velen: doen wat er van je wordt verwacht. De juiste vragen stellen, de juiste behandelingen, de juiste begeleiding, de juiste stappen zetten, het juiste aanbod doen. Netjes binnen de lijnen kleuren.
Ik merkte al vroeg dat het ergens schuurde. Dat de protocollen en de plannen lang niet altijd aansloten bij wat mensen echt nodig hadden.
Ik zei er niets van, want zo hoorde het niet. Ik was zoekende en was er niet zeker over.
Wat me echt heeft gevormd,
Ik heb in de loop der jaren op heel veel verschillende plekken gewerkt, met heel verschillende mensen. Ik begon patronen te zien die je alleen ziet als je niet de hele tijd op dezelfde plek zit.
En ik bleef onbevangen en nieuwsgierig. Misschien wel omdat ik nooit het gevoel had dat ik alles wist.
Dom, lui en dakloos?
Tijdens een training leerde ik dat er woorden zijn voor mijn manier van werken.
Dom, lui en dakloos: de beste manier om mensen zelf te laten nadenken.
Dat deed ik eigenlijk al heel lang zonder het te weten. Uit noodzaak. Ik heb namelijk een VWO-diploma maar reken op MAVO-niveau. Hoe dat kan? Geen idee. Maar het leert me wel iets: slim zijn heeft niks te maken met alles weten. Het gaat om de juiste vragen stellen en soms zelfs helemaal niet.
Mijn kinderen kunnen daarover meepraten. Als ze vastliepen met huiswerk, wiskunde, jawel, dan stelde ik mijn “domme vragen.” Ze zuchtten, maar kwamen wel op het antwoord. Zelf. Dát is wat ik doe. Niet omdat ik de oplossing heb, maar omdat ik nieuwsgierig ben naar wat er al in mensen zit.
Wat ik verzameld heb en heb gecombineerd is ROND.
Dé universele behoefte die alle mensen verbindt, is de behoefte om gezien, gehoord en erkend te worden voor wie zij zijn. Ruimte, openheid, nieuwsgierigheid en duidelijkheid. De vier aspecten in interacties, communicatie en gesprekken die werken om iedereen tot zijn recht te laten komen.
Het is geen methodiek. Het is een houding; een keuze om niet te beginnen met wat je al denkt te weten, maar om aandacht te besteden aan wat er NU al is.
ROND is een andere blik. En die blik begint altijd met een verkenning, samen kijken naar wat er werkelijk speelt, zonder dat we van tevoren al weten waar we uitkomen. Samen op weg gaan, onderzoekend behandelen of begeleiden en onderweg ontdekken wat werkt voor JOU.
Nieuwsgierig? Neem dan eens contact op met mij. karen@aansluitenbijcommunicatie.nl